از گذشته ها 2

 

 

چه زیباست همزاد پروانه و سبزه و درخت بودن؛ همزاد شکوفه ها و باران؛ به هنگامیکه علف با سبزینه هایش هم بستر است در میان پروانه ها زیستن؛ در آشیان پرستوها زاده شدن...

حالا می دانم چرا خنده هایت چونین سبز به کام می نشیند ؛

 به هنگامی که زلال ترین و پاک ترین آب های اردیبهشت جاری ست یا که در پای بست سنگ های مرطوب، طراوت رستن بر روح من عبور می کند یا که بر صخره ها پژواک آواز هَزارها ترانه بهاری می خواند سلام تو به زندگی نازیدنی ست! خوشا به سعادت کسی که اولین نگاهت به نگاهش مهر دوباره داد...

با تو هنوز از زلالی آبهای اردیبهشت ، از باران ، از رنگین کمان ، نشانه های بسیاری ست.تو همیشه یک میلادی ، میلاد اردیبهشت و عشق در فضای تنگ قلب من...

گیسوانت اردیبهشت را می شناسد جاری رودهایش را و گلویت پرنده کوچکی ست با آوازی ظریف.با من از عاشقانه های اردیبهشت ، از گذرگاه بهار و بودنت ترنم ای تازه بخوان...

در این سمت سکوت ، در این پشت شگفت ،نیلوفر نازک زندگی من در نگاهت پیچیده است  من خوشه چین عطر نفس های توام ، بگذار سحرگاه بوسه سبز اردیبهشت مرا از رویاهایت بیدار کند با من از دریغ های خزانی خبری مده...

بگذار لبان تو را بر گونه های خود احساس کنم همچون مجموعه ی بهار ، و گرمی لبانم ، گونه های تو را سرخ کند با من از انقلاب سبز اردیبهشت ، لبخنده ای همیشگی فرست ، من در نبض تو شادی بهاران را در یافته ام من در نبض تو ، چون بوته ای رسته ام .

در گوشه چشمان تو خوشا جایی که یافته ام .

اشتاد من سلام ات به زندگی نازیدنی ست اردیبهشت همیشه هم نام تو باد .

گلی سرخ بر سرزمین مقدس قلبت می گذارم ای خلقت اول آرمیتی ؛

خرمی ات در قلب من فروزشی دوباره کرده است راهی دوباره آغازیده است...

                                                                                                

 

                                                                              هفتم آذرماه 85

/ 0 نظر / 6 بازدید