انسان ياکه پرنده ای بيمار

                                                                    

 

انسان بودن

   در مقام اش برآمدن

              آغازوشوقی بر می نمود

          و بدینک

  تلنگری بر کسوت های هیچ!

       یابر مزار پوچ های در هم تنیده

                ترانه سرودن،

                   سنگ تراشیدن!

حیران شوق انسانی ام

در آئینه

    در آئینه زارحضور و

        حماقت تکرار عشق پراکنده را

                در کالبد این وآن،به تماشا نشست،

        واز نواخته ناقوس اش

      نا شنوایان را

       جز کدیوری کذاب در نظر نیامد!

   که انسان  آنک

      تنها ملطفه ای بود

     تنیده در تندباد،

    یا که شیونی منکسر

         در صخره زار!

حا شا،حاشابدین تنگه های تلخی

       بدین در حبسیان در تنفر

    اندیشه ی مغفرت را راه نیست !

غشای روشن تزویری ست

   گونه ای نمایان به نیکی

    که هزار فن آراستن

در بازار خرده فروشان این شهر

         از پشت قفسه ها

اندیشه های ساده،معصوم آدمی را

            حریصانه چشم به راهند!

می نگریم و می گذریم

      که حتی بر آئینه ها نیز طرح نیشخندی ست،

            و

   پرده ها می افکنیم

که اعتماد دیگر آن گران کالای

             دراین به حراج کده ها نیست!

و بر دو دوش خویش

       خود را می کشیم،

            بد گمان از پیرامون،

                      از سهیم شدن.

که تکیه بر خاک نیز

       دهان به مغاک تنگ گورستان ها می گشاید!

خط روشن نوری

     اگر چنان یکرنگ باشیم و

       انسانی،

در فضای تاریک تاریخ توانیم بودن.

        اما بدین بازار

             بدین بازار اسف بار

       انسان مگر پرنده در قفس بیش نیست!

دریغا ،دریغ

       که مرگ نادره پرنده ای چونین بیمار

                  کس را به چشم چندان که باید

                                          بر نمی آید.

          

 

/ 4 نظر / 6 بازدید
فرياد

سلام دوست گرامی شعرت را خوتندم...شعری بود که خيلی سنگين اما پر از مفهمو بود...البته هر کسی برای خودش چيزی را برداشت ميکند از شعر...ولی زيبا بود...موفق و مويد باشيد.

سهيل

مزدک عزیز شادمانیت آرزوی من است چه خوب که خارج از هر چه هیاهو و نقد تنها امدی تا تصادفی نیک حاصا شود ** اما انچه می توان گفت فرم اندیشمندانه شعرت که نشان از تفکر توست خواننده ی خاص خود را می طلبد این روزها مردم حال خواندن شناسنامه خود را هم ندارند. بیچاره ناشرین کتاب و آن هم شعر و ... این قسمت را به نظرم در تایپ به غلط رفته است اندیشه های ساده،معصوم آدمی را به گمانم این باشد اندیشه های ساده ی معصوم آدمی را و نیز این قسمت دریغا ،دریغ که مرگ نادره پرنده ای چونین بیمار کس را به چشم چندان که باید بر نمی آید. **** دریغا دریغ که مرگ ِ نادر ِ پرنده ای چونین بیمار ( چنین به نظرم بهتر می آمد ) کس را به چشم / چنان که باید/ بر نمی آید *** با درود ایرانی دوستار اشعارت سهیل

محمد

مطالب خوبی داری اما فکر نمی کنی وبلاگ بدون عکس زياد جذاب نيست ممنون می شم به وبلاکم سر بزنی

لب خاموش

سلام به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه ‏ به دريايي درافتد بيكرانه ‏ لبي، از قطره آبي تر نكرده ‏ خورد از موج وحشي تازيانه ‏ ------------------------------------ شعر زیبایی بود وبلاگ من هم به روز شده و تورا من چشم در راهم ‏ ‏<<یاحق>>‏