آرزویی بود با من

          همسایگانم

آرزویی که دریا را دوست می داشتم

 پیکر پر آب زمینی ام را !

       هیبت آوازه خوان موج در موج اش را!

همسایگانم

دریغ ودریغ که دریای پر عتاب من

          شکار بوم مرگ را

                شبانه به سر هفت طوفان آفرید !

با لنج کوچک خود

     در میان مردگان طوفان بسی گشته ام

                      همسایگانم

من چهره ی مرده ی شما را آنجا دیده ام

            و چهره ی سوخته خود را هم آنجا دیده ام  

                                                  بالنج کوچک خود!

 

                 *******

«همسایگانم

               با من آیا در این تاریکی بیدارید؟

                    چراغ هاتان خاموش است !

                     در غریبان کدامین مرگ کجایید؟»

 ـ تنها دریا را دوست می داشتم

                آبی اشک هایم را !

           آه نمی دانم

               کدامین طوفان چونین گذشت ،

                          نمی دانم

                             همسایگانم

                                    نمی دانم ...

 

 

 

 

 

 

            قطعه ۲

گذر فصل ها را می شمارم

         که قرن ها عدالت

                 فصلی پراکنده بود!

از نقطه ی کوری

       تاریکی سرد سپیده را

          قدم به قدم

                 می شمارم !

وبا رازی در هزار راه نگاهی امیدوار

             همزمان خروس بی خواب سحر

                           می خوانم و می خوانم

                                        بهاران پیر را

                                         که خمیده خمیده می آیند !

عریان ایستاده ام من

             بی برگ تر از سپیدار

                و

                  لب خشکیده تر از کویر

ودر سینه ی تفته ی پر تحمل خود

                           آغاز زمستان را

                               با غار غار کلاغی تنها

                                             تکرار می کنم!