شعر حاضر گر چه بازهشیوار از نبض زمان خود میگوید لیک این که من در همان بی پایبندی به باور هایی ، که بر من دیکته و تحمیل شده !هویت گمشده خود را باز نمی یابم ،نوشته شد این که من بازبان مادری ترک،به زبانی دیگر آموزش دیده ام و باز چون به جغرافیایی که با آن نام من ایرانی نامیده می شود اعتقادی ندارم و اینکه خود را هرگز در جرگه ی پان ها نیز نمی شمارم همانه هایی شد تا این شعر در دو زبان ترکی و فارسی نوشته شود قسمت نخست به زبان فارسی که آن را آپ می کنم و قسمتی دیگر و باز با همان نوع اندیشه به زبانی ترکی !

و این که در شعر من همیشه هر نام مصطلحی شاید برای خودم تعریف شایست دارد لذا سرزمین من یا که عنوان وطن برای من چیزی بس عزیز است امادریغ که آبله ی فلس و سکه  چونین رقم اش زد.

باز از نظرات همه دوستان سپاسگزارم ! در فضایی که همه تاریکی ست مگر می شود خود نخست از رنگ ظلمت نشوی وآنگاه امید بر دمیدن آفتاب ات بیداری بیارد!

                                                                        تا طلوع آفتابی از رنگ ادب!

بگذار

    سرزمین من بیگانه تر از باد بپیچد

                 در پیراهن تورین خاطره ای تلخ !

در ستیغ کوه وطن

          که شولای امید

                  خشن و سنگین وسرد است،

                                 ـ بی گرمای صمیمیتی ـ

                              در طاقت سرما

                                           آه

                                  آبله ی فلس و سکه بسی مسری ست !

بگذار

          شهر من شرمنده تر از خصم

                                     تاب خورد

                       در پیچ گیسوان پتیاره ای

                                                 چند !

خط لبخند

           در شیار های رخساره ای نمی خندد!

                            که فوج خاموشی

                                  بر گلویم قمه گشوده است !

و

   کوچه در حریر ظلمت

                شام سایه را

                       فیله ی فریب می فروشد !

بگذار بسوزد !

        و چکا چک حرص

                       از شادروان خانه می آید !

بگذار بسوزد سر زمینم

آن گونه که

      تاتار شعله اش زد !

بگذار بسوزد

        تا خنازیر

               دیگر باره

از سر خلوت ، وصله ی خاک

                              به دندان بیازمایند !

بگذار

    در پیراهن تورین خاطره ای

                       بیگانه تر از باد بپیچد

                                  نام وطنی تلخ !

بگذار بیگانه تر از باد بپیچد

                    تلخ ،تلخ ، تلخ...