این مطلب را از دفتر "یادهای در باد "انتخاب کردم دفتری از  نخستین قطعه هایی که من در آن در تبدیل نثر به شعر سعی داشته ام .قطعه ای سرشار از تکرار !

بازت نمی یابم ای کنون که افسانه ای!

نه به هزار رنگ خیال

      نه به هزار امید جان

نه به هزار آهنگ شور

     نه به مغرب ها نه به مشرق های پیش روی !

بازت نمی یابم

   نه به شبنم اشکی

      نه بر فراز ساقه ی بوته ای!

          ــ تاول غیابت بر دلم فشرده می گذرد ــ

نه بر بحبوحه ی بهار

نه بر چنبر گلی

     نه بر زلف بیدی!

   ــ آبشار گیسوی بلندت

                 بر صخره ی خیال من جاری نیست. ــ

نه برحضور این همه دلهره

            نمی یابم ات

نه بر استقامت آنهمه خاطره!

نه بر ساقه ی ایستا دگی ام

        نه بر زلالی آخرین نگاهت!

شکیبای همیشه حاضر

               همیشه غایب

  در مهد این همه مهجوری

       کیست که دلداری ات می دهد

            یا چو من بیقرار توست ؟

شاخه های این روز

    عریان از زمستان میگذرند

در پیکر اینهمه نا توانی

درپیکر تکیده ی اشتیاقت

          چه خیال ها خام می گذرد !

         چه خیال ها خام می گذرد!