ایستاده بود در باد

                  و خاموش

                       هیچ نمی گفت!

با چشمانی از آفتاب

               و از مهتاب،

با صورتی که فریبای کار خود بود.

من با درد تاریک شبهایم

                   با تپش های مضطرب هر کلمه از شعرم

                            ــ که بیگاه بود ــ

                            به غریو هزار تکرار

                                  گفتم اش:

                     دوست ات می دارم .

خنده ای بر صورت شرم اش نشست

                      و ایستاده

                          دلداده

                          حلقه ی خالی آغوشم شکست.