در حصار تنهایی

     که بیداد مرگ

            لخت لخت تن را

                   در لرزشگاه نیستی بر می کشید

با همه احساسم

             تورا

                   تورا

           چون تندیسی از زیبایی بر تراشیدم

                        از درون خویش!

در شیدایی شبانه هایم

         که بی کلام می گذشت

تورا

     با قطره قطره ی خونم

                         پالودم!

تا به پرستشگاهی از شکوه

                عشق

        بر پیشانی ات

             به سجده در افتد !

تورا من چون تندیسی از زیبایی

                   چون بتی تازه تر

                        بوسیدم

       و زندگی

               کنارمان زاده شد...