آه ،خنکی این چشمه

       ز پر دلی صخره ی عریانی ست

                          که نمی تواند

                          نه نمی تواند

            در باور آنکه

           همه این روز ها

        زتابستان های بی لطیف خشکسالی ست!

به یقین بهار سرد می کند

             در سینه ی خود:

        «گوارایت باد آب،

                    رهگذر 

            گلو را جرعه ای تازه کن! »