بر انتهای این ساحل متروک

                        آرزوی شکسته ای ست

          تا از رهگذر روزی که می آید

                          روزی که می گذرد

بدرود خورشید را

                 آندم که سر بر سینه ی دریا می گذارد

            زانو در آغوش گیری و بنگری

                     که دریا

       چه سان شرمسار تاریک می شود.

دوست دارم

آنگاه که تنهایی              

آنگاه که ذره ذره ی وجودت

                     از عشق متراکم می شود

سر بر آغوش سکوت ات بگذارم

                   و تو را در رویاهایت

                       تا دور دست ترین قله ها

                        قله ها یی که در ابر ها فرو رفته اند

                                    همراهی کنم

                   قله هایی که

                     بر خاطرت چون عصمتی کودکانه

                                            پاکیزه باقی ست.

                            *****

    از تاریکی شبی چونین

                  هلالکی از زیر پلک شب بیدار می شود                                  

     کنار ساحل متروک

       یاد شکسته ای

            که کنارم می نشیند

               تا با سکوتش

                  از تو با من بشنود!

                     تا  خستگی شب را

                        با موسیقی موج های همنوا

                                                 رها شویم

                                                          رها !

در اشعه هلالکی که ما را می شنود

             سوار بر افسوس های سرد شبانگاهی دریا!

دریغ که با نخستین خمیازه های شب

                                         تو خفته ای ،در خوابی

چه اینک تنهایی ام همیشه

                        بیدار با من

                        در این سوی دریاهاست

                              در ساحل متروک

                                   با شکنجه ظلمتی

                      که حلقه حلقه ی  زنجیرش

                              همه تردید های توست!

                                همه تردید های تو

                                    همه پاهای لرزان تو!