انسان بودن

   در مقام اش برآمدن

              آغازوشوقی بر می نمود

          و بدینک

  تلنگری بر کسوت های هیچ!

       یابر مزار پوچ های در هم تنیده

                ترانه سرودن،

                   سنگ تراشیدن!

حیران شوق انسانی ام

در آئینه

    در آئینه زارحضور و

        حماقت تکرار عشق پراکنده را

                در کالبد این وآن،به تماشا نشست،

        واز نواخته ناقوس اش

      نا شنوایان را

       جز کدیوری کذاب در نظر نیامد!

   که انسان  آنک

      تنها ملطفه ای بود

     تنیده در تندباد،

    یا که شیونی منکسر

         در صخره زار!

حا شا،حاشابدین تنگه های تلخی

       بدین در حبسیان در تنفر

    اندیشه ی مغفرت را راه نیست !

غشای روشن تزویری ست

   گونه ای نمایان به نیکی

    که هزار فن آراستن

در بازار خرده فروشان این شهر

         از پشت قفسه ها

اندیشه های ساده،معصوم آدمی را

            حریصانه چشم به راهند!

می نگریم و می گذریم

      که حتی بر آئینه ها نیز طرح نیشخندی ست،

            و

   پرده ها می افکنیم

که اعتماد دیگر آن گران کالای

             دراین به حراج کده ها نیست!

و بر دو دوش خویش

       خود را می کشیم،

            بد گمان از پیرامون،

                      از سهیم شدن.

که تکیه بر خاک نیز

       دهان به مغاک تنگ گورستان ها می گشاید!

خط روشن نوری

     اگر چنان یکرنگ باشیم و

       انسانی،

در فضای تاریک تاریخ توانیم بودن.

        اما بدین بازار

             بدین بازار اسف بار

       انسان مگر پرنده در قفس بیش نیست!

دریغا ،دریغ

       که مرگ نادره پرنده ای چونین بیمار

                  کس را به چشم چندان که باید

                                          بر نمی آید.