زمين ام
سليقه ی زمان بود
که باتقويم  سال و شب
   ماه و روز گرد می نمود!
ــ تمسخر را گره مکن
         زمين سليقه ی زمان بود
                   تمسخررا گره مکن ! ــ
چگونه به باور بنشينم
           چگونه؟
اين چهره هايی که زندگی را می خندند
   چهره هايی که شيفتگی را در خود معمايی اند
اين چهره هايی که
      از رو برو می گذرند
پس پشت توهم
تنها مرگ را کمين گاهی اند!
تا از مدار شمار خورشيد
بر کران زمان
دو چشم شان را
پلکانی نيمه باز ،خيره بگذارند!
نه،نه
من وتو وما
هرآنچه در حلقه باقی ست
از مرتفع ترين انديشه ها
  تا دور ترين ستار گان
      همه و همه سليقه زمانند
بادهايی که روزگاری آغوشم را بر گشودم شان
وتو که
آخرين بضاعت اين در راه مانده را
                   به طلسم خويش بر اندوختی!
        *****
زمين آری سليقه ی زمان بود
     همه ،همه سليقه ی زمان بود،
تا به تو بر خوردم
من از اين افسون رها شدم!
  چه که دو چشم درخشان تو
    همه
        همه
            همه
   سليقه ی من بود،
همه سليقه ی من بود