انسان بودن

              در مقام اش برآمدن ،

                              آغاز شوقی بر می نمود

                                              و به غایت مصیبتی ،

                            تلنگری بر کسوت های هیچ

                            یا بر مزار پوچ های در هم تنیده

                                                             ترانه سرودن .

                                                           سنگ تراشیدن ! 

                                     *** *** ***

  حیران شوق انسانی ام

                           در آئینه

                                در آئینه زار حضور و حماقت تکرار

                                    عشقی پراکنده را

                                      در کالبد بتن ریخته ی این وآن

                                                           به تماشا نشست

                                      و از ناقوس نواخته

                                                ناشنوایان را

                                         کدیوری کذاب جز در نظر نیامد .

                                     که انسان ملطفه ای بود

                                                          در تند باد .

                                  *** *** ***

  شیونی منعکس در سخره زار !

                 و گر نه حاشا

                          بدین تنگه های سیمانی

                                               سیمانی

                             بدین در حبسیان تنفر

                                          اندیشه مغفرت را راه نیست !

  غشای روشن ، تزویری ست

                           این سپیدی ،

  که هزارفن آراستن در بازار خرده فروشان این شهر

                              در پشت بلورین قفسه ها یش

                              اندیشه های معصوم آدمی را

                                             حریصانه چشم به راهند .

 

  مینگریم و می گذریم

                  که چنیناک

                   حتی به آیینه ها نیز طرح نیشخندی ست .

         و پرده ها می افکنیم

           که اعتماد در این حراجکده به فروش در نخواهد آمد .

  و بردوش می کشیم

                    سنگینی خود را ،

                       بد گمان از پیرامون از سهیم شدن !

    که تکیه بر خاک نیز

                       دهان به مغاک تنگ گورستانها می گشاید .

   خط روشن نوری

                   اگر چنان یکرنگ باشیم و

                                         انسانی ،

                              در فضای تاریک تاریخ توانیم بودن .

  اما بدین بازار

                بدین بازار اسف آلود

                          انسان مگر پرنده ای سرما خورده

                                               در قفس بیش نیست ؟

 

  و دریغا ، دریغ

          که مرگ نادره پرنده ای

                               چونین بیمار

                           کس را به چشم چندان

                                  چندان که باید

                                                بر نمی آید .

 کجایند

       آن فاتحانی که شبانه یورش می آوردند

                               ورد سرخی از خود باقی گذاردند

 فاتحان سرزمین شهروندی ام

                              کجایند

                      آنان که بر روح خود هجامت بردند

                             سرگشته گان سنگپاره ی قدرت خود

 

 آرامش از چه چونین

                  در جولان است .

   شمشیران گستاخشان را چه شد ؟

                          پشت کدامین پرده ،

                              در رخساره کدامین افق

                                             در خاک شدند .

                                                 در خاک

                                                      بر افقهای سرخ!

 پر فروغ

          رخشان ،

             تو آن ستاره ی دوری

                     که تقدیر من رقم از دستان تو می خورد

                             هیئت ای بیکرانی

                                      و تعریف من حضور توست !

 همیشه ی حاضر

            که انگشتانک های احساس من

                               بر شکوفه ی آشنای صدایت

                                           به لمسایی در تاب است .

 

 ستاره ی تقدیرم

            یا که مطلق

              پرده ها به کناری نیستند

                       و چشمان منتظر من

                   یاد تو را بر پرده ی سیاه شب

                                 بر این ظلام پر خال

                           سراغ ستارگان آرام تسلایی می چیند.

    شیدایی انتظارند

               لنگر گاهی نیافریدیم

                          که نمی بایست اش آفرید

 

 وچشمان انتظارمان را به دیوار فرداها دوختیم

              که پا های امروزمان چندان پر فاصله گام نبودند .

 

 امید بر روحی خسته رخت افراخته است .

                         و بر استوای آن آینده می چیند

  روحی بر پیکر حسرتها

            آرام بر ساحلی قدم میزند

                    که تو ، یاد تو

                       یا که تبسمی ، خنده ای از تو

                                  رامش گری بی بدیل است

                         وپیش ترک بر دریای دلهره ها

                                         سکان زندگی را رهاست .

 

 حسرت زده ی آرام یافته ،

        و ساحلی که نه به شیدایی که به بیقراریها مقدر بوده

 

 ستارگان ساحل شبهایند

    اگر همت ام را توانی باشد !

       نه ! نه ! این حجاب تردیدهاست

                                 نه ظلمت های شب .

وگرنه هر تبسم ات

             ستاره ای بر رخسار کهکشانی ست .

 

                             *** *** ***

 با پاهای لرزانم

                سکوت را پشت حنجره

                            پناهگاهی امین افراشتم

                       وچشمان پر فروغ گشوده ات را

                     یغما گران راه طولانی بی کلام

                         و گردنه های بی نفس اش

                                     به خوابی ژرف فرو بردند .

 آی که نا تقدیری

         در سکوت تخم انداخته است و

                         مرا یارای شکستن اش نیست

                                 شکستن سکوت

                                        ناگفته ها

                        وگر نه ،راه آینده نزدیک تر می بود

                                  نزدیک تر اینکه :

           از گفته ها شکستن به که از ناگفته ها شکستن .

 

 با پاهای لرزانم سکوت را پشت حنجره پناهگاهی ایمن افراشتم

                      و نا تقدیری که در آن تخم انداخته است و

                              مرا ، مرا یارای شکستن اش نیست ...

 

                         ***  ***  ***

 سر خم میکند :

                  (( قسمت این بود . . . ))

                               و مجاب می شود

                                     کوتاه و نومید!

 

                         *** *** ***

 

 نجابتش با من گفت :

                 (( جهان جمله شرمی است در انفعال .))

  

        و شرفی که با او آغاز می شد

                         مرا به جاودانگی بیاراست .