بر آخرین چرخ آسیاب 
 امید می داشتم من
    آرزو یی
ـبه حرمت حیات
       آزادی را !ـ
تا یگانه دغدغه ی مردمانم
         با مدادان  و هرپگاه
          قشر نازک تظاهر نباشد
تا نزاکت از هر عملی بزاید
    تا ادب از اندیشه
 شکوفه بگشاید!
***
آزادی را امید می داشتم
آرزو یی ،
ـ به حرمت حیات
     خدا را .
تا عشق مردمانم
   دانه بادام تلخ نشکسته ای نبا شد !
تا آخرین تزویر نا توانی شان
      لرزان صلح بی مایه ای نباشد !
ادب را دروازه ی رهایی ها
            می پنداشتم
رها یی از زنجیر ها را
       تنها بساط ادب !
دریغ ،دریغ
که جهان به التهاب هفت عفونت خویش
          چونین چرکین به تبی ،
                   شبی
             خاموش می شود!