چه کوتاه است

         مرگ !

هر چند بیگاه بیاید،

پشت دروازه اش ،من از خاک خسته

   از نسل پراکنده ی خود

هیچ نوایی نشنیدم!

      مگر شاخه ی گلی بوته ی خاری

                             درختی ،

            کلام پریشانی از سالی بگویند!

تنها به یاد مهربانی ، به یاد سکوتشان

در روزی مقرر ،در روزی دلتنگ

شاخه گلی چند

     به گوری تنگ،

بردخمه ای خاموش،

         در التیام درد خویش،

          پژمراندم!

تنهادر التیام درد خویش

بردخمه ای خاموش!