زندانی غممگین بیگناهی های در سکوت سوختن من!

                 نازنین،

                 از زندگی نُه کوهی ام باقی ست

                              که سیل،سیل،

                                        سیل اندوه خویشتنم

                                                     دردامن اش ریزم،

         نه دشتی ام

                      تا ازتنهایی خویش

                                    یله،پادرش بگشایم

        یا که نه کسی ام

                         تا وین اشک پالوده را

                                                   پای دلداری اش...

قلبم

        شکسته ی درباد یادی ست

                                        باقی

که انتظاررا ونیک پریشان،چشمانم می نگرد!

                                  کوچه،کوچه،تابه دوردست!

آه که خاموشی

                تنها رهگذر کوچه ی فسرده ی من

                                          کنارم می نشیند

                                              خیره به چشم به راهی های من!

  وعاشقانه،رژه ی یکنواخت زمان را می نگریم:

                                               تیک،تاک،

                                                           تیک،تاک!.....