این جماعت تلخی ست

                     که بر سرکشیده ام!

             نطفه ی شرمساری

                       در گذرگاه هرزمانی!

                       خرده تف زهری

                                در میهمانی خدایی!

                  خَر چاووشی

                      ازدریچه ی تنگ فرمانبرداری!

آه،

        چه می گویم من!    

                            بلوای چین ظلمت گررا

                              خواب زده ی مردگی را

                                     امید حیات نتوان داشت!

             تحمل ازآستین برآر!

                          خیره خیره،

                                        خیره به دردی جانکاه

                                                   دراین انبوهی جماعتی

                                                                    چونین تلخ!