قافله گمراه می رود،

                         در پیشا پای گمراهان مَایست!

                                     کاه در طوفان

                                            چه تواند بودن،

                                    هر چند رسالت باشد

                                         تراشیده و ابزارگون

                                         لیک قافله ی گمراه را

                                           ابزار به چه کار آید!

حماقت از تکراربود،

       وگرنه دانش ات چه آتشی بود!

                          که آموختن اش به عبث می گشود!