نارون گفت:

               فرصت کوتاه را

                               سرافرازوسخت جان،

                                      صبور چونین بودن،

                              جاوید جاودانگی

                                                  برتلاش شعف آلوده تحفه نمی آرد!

             بلند نظران این خطـــــــــه را

                                شاید دگلی بیش در حســـــــــــــاب نیایم

                                                   یا ورق پـــــــــــــاره ی خامی!

که انتظارجاودانی

                        بر ساقه نمی رود.

             شعف عبـــــــــثی بود

                                درکار،کارخاک وآب وآفتاب،

                                                    دیگر هیچ،هیچ

                                                     ...

قناری گفت:

                        بیش شعارآزادیِ نــــــیست

                                     باوری چونین :

                              که پرواز رهایی ست.،

                        دریغا که برپهنه ی نیلی آسمان

                                       قفسی ست به تکرار

                                               که دو بال مرا می شکند

                                            آزاده در قفس تا به انتظار سقوط!                          

                                                              رخصت اين است ودیگر هیچ!هیچ!

                                                                       ...

دریا گفت:

                   سفره ی گسترده را

                                            بهر غافلان چه سود،جزآلودنم!

                   که خشم،خشم

                                    به موج وکف می برم

                    از تلخای تـــــــــــــــــــــــــــــــلخی

                                                             که برچشیده ام،ودیگرهیچ،هیچ!

                                                                ...

خارپشت گفت:

                   تیغ خورده تنهایی

                              چونین خاردرتنم افراخته!

                                 اندوه زمین بر دلم نیست،

                                     بیمناک از مرگی ام

                                             که در کمین ماست!

                                                                      ودیگر هیچ،هیچ!

                                                              ...

اما پای صخره پاره ای

                    غنچه ای کوچک،

                       گشوده رخسار طرب،

                                    با خود می گفت:

                          زمان چیست،

                                جزشعاع شادی بزرگ حضور من!

                                           زمین تکیه گاهی بیش نیست

                                                                  که مرا استوار می دارد!

                                           سایه سار این سنگ

                                                                استوای آزادی من!

                  من منت کش سرشت خویشم

                        که جاودانه در تکرار انسال

                                             درآغوشم می کشد! 

غنچه ی کوچک،

      با پژواک خنده ی کودکانه ای چند

                      پیشای چشم ناظران،

                      پرنده وخارپشت

                        دریا ونارون

                               بر چیده شد!