شب تاريک تاريخ را می نگريستم

                                به شبی

                            با ستارگان وبدري!

نجوای درد آلوده مردی از ژرفای زندگی ،

                                 با خود می گفت:

                - بگذار شب

                            معلم تاريك انديشه های تو باشد،

                       وتنهايی 

                            تيمار به خون نشسته قلبت را

                                         آرام،آرام

                                  در مرز زندگی به لختی نا خوش

                                                              رها بگذارد،

                                    بی نشان تر از لبخند ،

                                        بی نشان تر از اشك،

                                             بی نشان تر از سكوت؛

                                                               با تك ستاره ی خاموش اش 

                                                                 كه به هزار شب اينك

                                                                               نمی يابم اش .

                     تک ستاره پرنور

                                درشبهای بی نور

              که قطب کوچک قلب مرا روشن می کرد.

                       تك ستاره ی چون من تنها ،

                                           در دل تاريك شبها.

                                        وتنهايی ام را با لبخنده های هميشه اش

                                                           می شنيد. 

                       تك ستاره ای كه

                                    به هزار شب اينك

                                              نمی يابم اش!

        صدای حزين مردی كه می گفت:

                           شب از ستاره ژرفتر نيست،

                                              ولبخنده از سكوت.

                     و بر دوگيلاس چشم

                      اشك از هم درياها تلخ تر است!

                                و تنهايی

                                     تنهايی تلخ تراز....

     جلد تاريخ را بستم و

             هم چنان خودرا می شنيدم

                   خود را می نگريستم و

                              تنهایی را و

                                   شب را و

                                       تورا در دور دستي!

                  بی نشان تر از لبخند،

                     بی نشان تر از اشك ،

                         بی نشان تر از سكوت.......