" آخرین معبد"                                                

پوشش چمنی دشت باگلهای وحشی زرد وسفیدوسرخ که به نظر می رسید هیچ دست کشتگری باطرح قبلی آنهارا بر پهنه ی خاموش این دشت نکاشته،جز درخط صعود پله با سنگهای خاکستری رنگش درهمه جا حتی بر ناهمواریها موج میخورد ولطافت مخملینش بر بیننده ارامشی دلپذیرمی بخشید.

در دل دشت ساکت بر بلندای تپه ، عمارت معبد با معماری چینی و بامهای سفالین هرم وارش جا گرفته بود ؛یا از آن روی که ظهر بود وآفتاب از اوج آسمان با گرمایی سوزان میتابید یا به علتی دیگرهیچ نسیمی بر دشت نمی وزید ،طبیعت و آفتاب وآسمان گویی برای برقراری سکونی چنان مرموز طرحی قبلی داشته اند .

راه معبد از درهءژرف وپر صخره ای می گذشت که بین عوام "دره جادو"نام گرفته بود؛ میان مردم محل داستانهایی وجود داشت که چندین بار رهگذران در آن دره گروهی از جنها را در حالی که مشغول رقص و شادی و نواختن موسیقی بوده اند مشاهده کرده اند ،از این روی هم اهالی محل که به این گونه قصه عمیقا باور داشتند اکثرا هنگام عبور از آن محل دچار وهم می شدند حتی کم

باورترین وشجاعترین شان هم حین عبور از آن دره ،بی آنکه غیر از خودش کسی متوجه شود با دلی آکنده از تر س و هراس آن محل را پشت سر می نهاد..... بعضی از عوام گزافه گو صحبت از دنبال شدن خود توسط جنها به میان می آورد واز اینکه دیگران داستانهایش را باور کرده وی را ترسو تصور نکنند به انواع و اقسام ترفند های قصه گویی متوسل می شدند وهمه اینها سبب می شدند تنها رد شدن از آنجا به نظر خیلی ترسناک آید

با وجود این هنگامی که بعد از عبور از آن دره از آخرین بلندی منتهی به محل ؛معبد را از دور بر فراز تپه دیدم ،گرچه به جن و جادو باور نداشتم ولی از اینکه از هجوم بیم و هراس نشأت گرفته از آن قصه هارهایی می یافتم نفسی به راحتی کشیدم ولی با دیدن معبدکه  ساکت و متروک می نمود تعجب کردم ،چرا که تا به آن لحظه بر این تصور بودم که باید خیل عظیمی از مشتاقان در آستان آن در انتظار پذیرش خویش ازدحام  نموده باشند  اما می دیدم از آن جمعیت خیالی خبری نیست!

فقط هنگامی که به تپه کاملا نزدیک شدم همه چیز قابل تشخیص بودپله های بیشماری تا بلندترین نقطه ی تپه از میان پوشش سبز علفهای صحرایی با خطی چیندار امتداد یافته بود!

شیدا نیز همچون خسم تیره ی کوچکی زیر تنها درخت بزرگی که با برگهای انبوهش همانند چتری برسر شیدا گسترده بود دراز کشیده بود                                                              

چند قدم مانده بودم که احتمالا با صدای گامهای من ترسان از جا برجست و وقتی که مرا دید حالتی چون حیرت وتعجب اورا از نشان دادن هر نوع واکنش حساب شدهای باز داشت ،اما

لحظه ای بعدبه خود آمد وهمانند شخص حق به جانبی که از کرده ی خود پشیمان نباشدپس از احوالپرسی معمولی از من پرسید  :                                                                      

_ آمدی؟!.....مگه قرار نبود نیایی؟!                                                                             

 

گفتم:                                                                                                               

 

- چرا ولی نتوانستم در برابربیتابی صنم بیش از این تاب بیاورم!                                    

چهره اش در گرمای آفتاب صحرا سوخته بود و در نوک بینی پوست عوض کرده بود !روبرویش روی سنگ کوچکی نشستم:                                                                 

---صنم سخت دلشوره داشت طی این هفته مدام دنبال من می آمد واز من می خواست که تورا هر جور که شده پیدا کنم .من هم گر چه بخاطر قرار قبلی مشترکمان جای تورا به وی نگفتم ولی از اینکه حقیقت را در شرایطی که او نگران سلامتی تو بود ازش پنهان نگه دارم عذاب وجدان کشیدم ؛نه می تونستم قولم را با تو بشکنم ونه رنج ونگرانی او را درحالی که قادر بودم با گفتن حقیقت مایه ی تسلا یش باشم بادروغ پذیرا باشم از این رو آمدم تا مرا از این وضعیت خلاص کنی...                                                                                                                 

همچنان ساکت بود                                                                                                  

-صنم خیلی غمگین بود.تو نباید اینقدر سنگدل باشی.راهی که تو می جویی به گمان من نهایتا باید به مهربانی و شفقت منتهی شود!                                                                       

او با خلوص و صداقتی که در نگاه اشکبارش هویدا بود نگاهش را به نگاهم گره زد و سئوالش را چنان با درماندگی ادا کرد که از گفته ی خویش پشیمان شدم :                                       

-- تو واقعا فکر می کنی عمل من "سنگدلی"ست؟                                                         

همچون کسی که از ادای اهانتی ناخوانسته شرمنده شود گفتم :                                         

__ ولی چاره چیست؟!تزکیه ی نفس یا جستجوی حقیقتی نو نباید به قیمت شوربختی اشخاص دیگرولو همسر یا فرزند،تمام شود!                                                                         

اوبرافروخته جواب داد:                                                                                            

ولی من هم حق دارم در راه رستگاری خویش قربانی تمایلات دست وپاگیر وعامیانه برخی     خویشاوندانم نشوم . این فرد خواه مادرم باشد ،خواه همسرم یا هر  کس دیگری!تو خوب میدانی که چن سال اس ،یعنی از زمانی که ازدواج کرده ایم من هر چه راهی برای خروج از یکنواختی ها وابتذالهای روز مره وذاتی زندگی بیهدف کوشیده ام ،صنم به همان نسبت با دیوانه وار خواندن رویاهای من کوشیده است دست وپای مرابا عواطف معمولی خانوادگی ببنددوراه مرا..

درجستجوی نحوه ی تازه تر زندگی مسدود تا به گمان خودش خوشبختی خانودگی را از به خطر افتادن بازدارد ولی به چه قیمت ؟……به قیمت از دست من جستجوگردیروز!...وخلق یک "من"ابتر!...وطی این چن سال نه او تونست منو متقاعد کنه ونه من اونو ؛در نتیجه ما روز به روز از هم فاصله گرفتیم وهر یک آن دیگری را مانعی برای تحقق رویاهای خود پنداشتیم !تااینکه من با این عقیده که خوشبختی برای هرفردی بسته به پرورش خاصی که از آغاز حیاتش داشته در طریقی مقدور است که در آن رضایت روحی بیشتری از جهان دور و برش کسب می کنه ،راه خود را از صنم جدا کردم واز توصیه ی طریقی که برای خودم مطلوب و شادی بخش بود به صنم خودداری کردم  و در این راستا هفته ی گذشته پس از دودلیهایی که سالیان سال طول کشیده بود به یقینی دست یافتم که راه مرا برای همیشه از سنت اجداد سترونم که زندگی را چیزی فراتر از ارضای تمنیات جسم خویش نمی دانسته اند جدا نمود ….حال این معبد می تواند "اختیار"و حق انتخاب مرا  که زندگی اجتماعی کنونی باسلسله نامرئی ای از مجموعه قید و قرارها به دست آن گروه از عزیز ترین کسانم که با من همنوا نیستند به زنجیر می کشد رهایی ببخشد و به من امکان دهد نه بر اساس "زمزمه مجموعه ی بزرگ اراده ی همگون دیگران " که بر اساس آنچه خود عقیده دارم با فراغ خاطر به مفهوم ژرف "نیکی"ها و "حقیقت "ها بیندیشم ..پس این عمل من سنگدلی نیست بلکه تلاش برحقی که فقط برای رستگاری خودم (نه آزار دیگران)انجام میدهم!

وناگهان گویی به نقطه ی پایان ومتزلزلی رسیده باشد بالحنی سرشار از شکاکیت و تردید گفت:

- البته من هم منتظر نیستم اینجا مرا خواهند پذیرفت یانه                                               

صدایش را چنان پایین آورد که گویی در حقانیت خود دچار تردید شده بود . همان درخت چناری را که زیر آن دراز کشیده بود نشانم داد و گفت :                                                            

- زیر آن درخت خانه ی من است این یک هفته را زیر سایه ی آن سپری کرده ام  دیروز یک مهمان هم داشتم  او نیز از جمله کسانی بود که قصد ورود به این معبد را دارند ولی نمی دانم به چه دلیل فاقد صلاحیت تشخیص داده بودند  او ژست ناراضی به خود گرفته بود ومیگفت این معبد به درد نمی خوره چون اصلا معیارشان معلوم نیس .                                            

سنگی که شیدا آن را همچون چهار پایه ای قرار داده و رویش نشسته بود در اثر تکان شیدا غلتید و کم مانده بود وی را نقش بر زمین کند ولی او خود را کنترل کرد  عذر خواست و افزود:

- این که شاید من نیز شرایط ورود به این معبد را نداشته و سرشکسته و دمق به خانه برگردم احتمال چندان بعیدی نیس !.. از موقعی که آن مرد را دیدم و صحبت کردم از اینجا هم مایوس شده ام ..نمیدونم آن مرد که به آیین مذهبی  کاملا پای بند بود شاید هم معیار های اینها مبتنی بر معیارهای مذهبی محض نیس .....                                                                                

آهی کشید وآهسته گفت :                                                                                          

- شاید اینها هم مثل شما بخاطر خانواده ام ولطمات احتمالی ای که در نبود من آنها ممکن است بخورن مرا قبول نکنن و بگن برگرد کنار خونواده ات ...ممکنه ! ...ولی من سعی خودمو میکنم شاید م فردا پس فردا خجولانه برگردم خونه !                                                              

پرسیدم :                                                                                                          

از معبد فقط همین را میدونی ؟!از کجا نمیدونی اونجا هم نوع دیگری از اسارت بوده باشه ..مثلا ذره بین گذاری راهبا در مورد همدیگه !... متهم کردن همدیگر!و....؟                               

یک دسته علف سبز از روی زمین چید ودر حالیکه به دوردستها خیره بود گفت :                 

- نمیدونم ...شاید ! ولی جستجو کردن امیدوارانه تر از برای همیشه رها کردن است !         

- حالا بامن برنمی گردی؟ صنم خیلی خوشحال میشه ها؟!                                             

قاطعانه جواب داد:                                                                                               

- چطور این همه حرف مرا نادیده می گیری؟تو هم به لشگر "زمزمه عظیم " پیوسته ای ؟!میدونی که من تا از اینجا نومید نشم برنمیگردم                                                     

بعد لحنش را نرمتر کرد وبا مهربانی افزود  :                                                           

میدونم که به خاطر من و خونواده ام تو هم دچار زحمت شده ای عذر میخوام !             

گفتم:                                                                                                           

- درآن صورت من دیگه همه چیزو به صنم فاش می کنم البته نمی گم از اول خبر داشتم ! فقط میگم رفتم پیداش کردم تا خیالشون راحت بشه.                                                       

- عیبی نداره کار من نیز تا چن روز دیگه معلوم میشه . اگه تا یه هفته ی دیگه برنگشتم حتما 

منو قبول کردن .                                                                                               

شوخ و جد گفتم :                                                                                            

- در اون صورت ما رو هم برا همیشه رها می کنی ؟... مگه از ما هم رنجیده ای؟!ً...

فروتنانه دستش را به نشان دلداری ومهر روی شانه ام گذاشت                                 

- از تو؟ هیچوقت . ولی زندگی هیچ چی اش معلوم نیس .احتمال زیاد ما رو قبول نمی کنن .از صنم هم برای من بخشش بخواه .                                                                        

چون شنیده بودم کسی که به معبد پذیرفته می شد دیگر نمی توانست به میان مردم معمولی برگردد وباید تمام عمر را در آنجا وقف سیر وسلوک درونی نمایدگفتم:                               -

- برای من دیراست . من باید بروم                                                                            

خورشید به سمت غروب روانه بود.هنگامی که با هم برای جدایی روبوسی می کردیم به خوبی به یاد می آورم پشت شیدا به سمت غرب بود ومن از فراز شانه های وی آفتاب را که همچون سکه ی بزرگ گداخته ای سرخ می شدوگویی به کوره ای داغ فرومی افتاد تماشا کردم و گفتم:

- شاید همدیگررا باز هم دیدیم.                                                                          

...............                                                                            

  

                                                                                                                            ر