(۱)

اين شكست خورده است كه

 به هر دری می كوبد،

فاتح اغلب ساكت و بی اعتنا ست.

                (۲)

با زرتشت گفتم :

چه خوب تر می بود كه بيرق رسالتت را چونين می افراشتی

گفتار مودبانه،كردار مودبانه،پندار مو دبانه.

باز با خود انديشيدم

ای دريغ كه اين سخن ما را هرگز هندوانه فروشها وقصاب ها نمی فهمند.

                (۳)

فاصله ها علاقه زايند

و قرب از شدت دوستی می كاهد،

ما آن را تحمل می ناميم.

               (۴)

ما به ناچاری ها بسيار گرفتار می شويم،

و اين فراموشی هايند كه نوميدی را ازدوش ما بر می دارند.

               (۵)

قدرت همانگونه كه زره در اختيارت می گذارد

                       به جنگ نيز می فرستد ات.