شرم نشست بر دو شانه ی آزادی!                                            

تکیه ی خونینه مردی                               

به دیوارانسان!                   

غریوی،                                                                                  

در میدانکده ی خواری!                         

_:تو آزادی را                                                                            

باکدامین جام مسگر                                                 

بر نوشیده ای ؟خونین،چونین!                  

که خشم ات                                                                                      

با                                                                                            

 ترانه ی اندوه                                                                          

                      بر این،شب،کابوسیان ترسان از خود!

صفحه ی تهی تاریخ را                                                               

با خون رنگین می کند."

.....                                          

-"آمده بودی                                                                            

فریاد شوی                                                                  

تا با جوی باریک خون ات                   

طنین ایستادگی ،بپیچد،        

در این بن بست ها!  

ناایستادگی ها!

آمده بودی،                                                                                  

آمده بودی ،                                                                 

پوزخند شوی،                                             

بر این نقش خوف!              

وآزادی شرم آلوده را،                                       

بر ستمدیده ی این شب                    

فرو ریزی!    

فرو ریزی،                                                                                    

با قطره، قطره ی خون ات                                                 

......                                                

گذرت                                                                                            

از فراز صفحه ی سرخ این روز،                                                     

این روز تلخ و                                            

نا پاکی این افکار انبوهه ی افکنده  سر!        

تا بلندا ها ،در خاک ،غلتیدن ات،    

حاشا،                                      

ترانه نگران بی پاسخی نیست!      

حاشاکه در خاک غلتیدن ات                                                             

در بلندای سرخ این روز ،                            

تنها سرود نگران ماضی نیست!       

حاشا که سرود نگران ماضی نیست!