کبوتر سینه سرخی های دی

         که برید از زندگی

       در کوچه های طغیان سرما

رنگ سبزهیچ بهاری را

        دیگر

بر نخواهد کشید پر.

بر اوج باران آرام بهار

خیس بالهای شناورش را

گرم آشیان مهربانی

         دیگر

 بر نخواهد کشید در بر.

خورشید روشنای این روز

   که شکست بر افق های سرد

            در افق های پرسوز

      دیکر

چه بی شور

برمی دمد در فردای دور

وعشقی چونین که فسرد

     بی لمس مبارک مهربانی

       دیگر

بر این سینه های آهن وسنگ

نخواهد کرد گذر

               تازه تر ...

غنچه ای که نخواهدشکوفید

     و بهار که بیاید

     تنها می آید

***

نازنین

فرصت آیینه یکبار است

فرصت عشق یکبار است

فرصت دوست داشتن و

                 میلاد

    در وسعت زندگی .

ظرافت احساس اکنون

  که از سرخی سیب گونه های تو

                       نا سیراست.

و قشنگی لبان تو

که آواز کبوترهای فرداست

هشدار قریبی دارد

        این سکون

       این سکوت

       این مرگ...

من احساسم را به دشتی تازه تر می برم

                                  باتو

                                  با بارانی آرام

                                 در پشت آهوی خیس مهربانی ،

که بی هیچ تقلایی می آید

                      می آیدو

سر در دامن تورین سپید تو می گذارد

                     و سرشار از پروانه ها

                          و از اشک شمعی روشن

                                     در شبی پرباد

                        دست تورا

                                 در حجله ی قلب ات

                                          می بوسد.

نازنین

شعر من

روشنای چشمان تو

          قلب توست

شعر من از یگانگی تو

     تا سراغ آن دریا

           آسمان و ستاره

                  تا کودکی این خاک

       تا پای رنگ صورتی گلهای گلخانه

                             جاری می شود

       و عشقم را پرواز می دهد

                  در خطوط سیاه قلم

سوار ریل راه آهن احساس

      که یگانه سوار قطار عمر من تویی!

                           تا عبور قویی سپید

                         بر فراز گندم زاران سبز...

و باورم تنها تو می شوی

      تا برابرت

برگ برگ کتابچه ی بودا

                         کنفوسیوس،زرتشت

    تا آنی که تنها بتی شکست

        با ورق پاره های پوسیده شان فرو ریزند

که قلب ات معبدی هاشوری ست

               از دوستی

                 از مهربانی

بگذار تو را ببوسم

             که یکریز خدایی...

نازنین

غنچه

رسته ی نقش توست

که آبی می شود

      با لمس زلال سر انگشتان تو

اکنون که می خوانی اش

شعر من

صدا شیرین لب خنده ی توست

با خنده هایت

که چون چکه ی آبی

      می چکد در سکوت قلبم

   تا سمت دریا

     شعر مرا مکرر کن

صدای تو

زلال ترین احساس دنیا ست

                 لحن ملایم دل

         تا روشنای ماه بر سقف شب

باغ شعر من

 میوه سرخ حضور توست

      میوه ی نیاز من

            که تویی

            که بی نیازی ...

نازنین انعکاس آرامی دارد این

         این روز بر آیینه ی دیروز

سکوت غریب ساعت های اکنون

    وقتی هنوز هستی

   مراد نا معلومی دارد

نازنین

تا انتهای این کوچه

که چند دری کهنه بیش نیست

من وتو

هنوز می توانیم

سرشار خویش باشیم

روشن تر از آفتاب و

     زلال تر از اشک .

نازنین شعر من

   با تو چقدر بی نیاز می شود

بی نیاز سپید ترین گلبرگ های پر شمیم این کوه

من تو را

با هر تبسم ات

       با هر نگاه کوتاه ات

        تا

         تا

          تا

همان تویه های دل

که اشتیاق همیشگی ات

آنجاست

    دوست دارم

    و دوست داشتن ات

همانقدر امیدوارم می دارد

که هنوز و هنوز های بسیاری با تو می مانم

با تو می مانم

      تا پیر شوم

تا زندگی را با تو

    همیشه نستوه بایستم

نازنین

همیشه هر شعری

    بهانه ایست

و

من فقط دوست ات دارم

من فقط دوست ات دارم ....