دستان پینه ی باد بر دلم می نشیند   :  

"تو شاعربادی؟   

تو شاعر بادی؟!" 

دستان خورده برسنگ،                 

خورده بر خاک ،         

خورده برآب،

دستان خورده بر آدمی،

دستان پینه ی باد تکانم می دهد :  

"تو شاعر بادی؟      

تو شاعر بادی؟!   

_"آری، آری!                                      

من شاعر هرآنم که دوست بدارد!

هرآنی کو درد بداند! .            

ترا چه شده باد؟               

از چه مرا می خوانی باد؟  "  

__"من بادم     !                              

خورده روزگاری دستان ایمانم  

تیمم به خاک  

تغسل به آب

آنجا که کویر است ،            

آنجا که دریاست!      

جهان را اینگونه تهی می وزم              

سبزه ی درخاک وخزانهارا!

فریب خاک وآب می کوبم روزگاری،               

بایقین مانده ام از به دیرگاهی! 

 من خاک وآب را می کوبم          

که برآدمي فریب آلوده

روزگاری،                                      

از این دو خونین دلم!         

تو شاعری!                                                          

شاعرباد باش،                                                

دستان پینه ی من                                           

حقیقت کوفته                                       

بربامگاههاست!                           

گّرَُِت توان دیدن باشد

بنگر:                                                           

زندگی را ،آزادی را،                                       

خون و زنجیر رااز آدمی!                       

بر دل ودستانم !                  

بنگر                                                              

امید ویقین را                                  

که دوخته بر سینه ی من             

خاور وباختر به هم!

من بادم                                                      

دوستکامی،آموخته به دیرسالی ست       

همزاده در من        

به زادروزآدمی! 

شعرکوچک به انسان مفروش!

پرنده در شعرباش!

هم آوای باد...."

.........

ومن                                                     

آوای بادرا می شنوم                             

همیشه از درونم                          

 خلنده،                    

بازمزمه ی خلنده:  

"من بادم                                                         

ویرانه ی کوچه های بسته!                               

ویرانه ی آدمی              

درخلوت های خسته!

من بادم!                                                          

شبگردشبهای شکسته!                                       

شبگردرهایی،                                         

جسته از زنجیرهای گسسته!                

من بادم!                                                             

ویرانم                                                

رهایم                                   

باآدمی هم آوایم!                

من بادم!..............