برای داریوش عزیز

که قول داده بودم به زودی از این کرختی چند مدت بیرون بیایم

وبرای سایر دوستانی که ساکت می آیند و چاشتی می گیرند وباز ساکت می گذرند

:سه قطعه کوچک و برای سه سلیقه

(۱)

قطعه ای برای کسانیکه ذهنشان از سینه بیدار است

 

 

 

باسرمه ای از شب

بر ابروانش

     در ایوان گاه ماه در آمد

و عاریه نوراش را

          در وسعت خیالم                    

             سفره ای کرد...

 

 

(۲)

قطعه ای به قول نیچه برای واعظان مرگ

 

 

 

یاوه یاوه گفتند:که

         «خلقت را هیچ اضافتی نیست »

دریغا

سرتاسر خلقت

    بیهوده بلاهتی ست

             تاریک و

                     بلند

                         بلند!

وآدمی

    تنها بکتاشی مغبون

                 شکسته در شرم

              که چشمانش از خون گریستن

                                  دستی نمی یابد ...

 

 

 

 

(۳)

و قطعه سوم برای کسانیکه در انتظار فجری اند

 

 

 

گمشدگانیم

      روزگاریست

         در وحشت ایستادن !

با نقره ای مکدر

          گرداگرد شب   

             لنگ ظلمات را کشیده ایم ،

برادران

    دستی به پس

       دستی به پیش شب

در میانه ی منحوس این چاه تار

                     استقامت پاهامان می شکند

   ودردا

         که دمه ی سحر

                     پایمردی مان را

                              بر نمی دمد!