Image and video hosting by TinyPic

شب تاریک تاریخ را می نگریستم

         به شبی

   با ستارگان و بدری!

ضجه مردی از ژرفای زندگی

          با خود می گفت:

   « بگذار

    شب معلم تاریک اندیشه های تئ باشد،

   وتنهایی

تیمار بر خون بنشسته قلب ات را

          آرام،آرام

        در مرز زندگی

      به لختی رها بگذارد .

         به لختی ناخوش

   بی نشان تر از لبخند

       بی نشان تر از اشک

    بی نشان تراز سکوت

     با تک ستاره ی خاموشم!

تک ستاره ی پر نور

   در ظلمت شب های بی نور

  که قطب کوچک قلب مرا روشنا می داد،

تک ستاره ای

    چون من تنها

      در دل تاریک شب ها !

تک ستاره ای

     که به هزار شب اش

       اینک نمی یابم اش....»

صدای حزین مردی که می گفت:

     « شب از ستاره ژرف تر نیست

                      و

              لبخند از سکوت.

   و بر دو گیلاس چشم

        اشک از همه دریا ها تلخ تر است،

      وتنهایی

     تنهایی  حتی تلخ تر از....»

جلد تاریخ را بر بستم

    چه که مرد درونم را می نگریستم

     تنهایی اش را ،شب اش را

                و تورا!

چون همیشه

         بی نشان تر از لبخند

            بی نشان تر از اشک

                  بی نشان تر از سکوت....