اعتراف آخرین

      و تاریکی تسلیم نخستین!

دوست داشتن ودوست داشتن ودوست داشتن ،

                                         تا هیچ شدن!

به هنگامیکه بارش شبانه ی ستارگان شکسته از آسمان منجمد

                               آبکار نقره ای می نمود !

                آبکار نقره ای ،

که خورشید زرین اش را پر گرانی می داد !

اعتراف نخستین و

                         آخرین

                     شیدایی روزی بود

به بیداری روشنای پر پیکان اشعه ای از خورشیدی

                       که در تاریکی های قلبی تنها تازگی نمود !

 تازگی و تازگی برسرگردانی طولانی

   عمری در بلندای انسانی !

               که دوست دادن اش تنهایی اش داده بود !

مردی یگانه

      دی فریدی مرده!

که فرداها را دیده بود!

                          و

           باور کرده بود!

ورسالت اش را با چشمانش

      بر آب و آفتاب و بودن اش

                          گریسته بود!

مردی با گامهایی

            پر ارتفاع تر از روزگار بی عطوفت خشم آلودش!

مردی که

 کوتاهی اش بسی بلند بود !

                         بلند تر از

                همواری همیشه همراه بودن اش !

مردی خاموش

          که بالهایش رهایی را

                            بلند تر از ارتفاع آسمان ها

                                                     پر گشود!